تبلیغات
عاقبت درس نخوندن

همجوشی هسته ای فرایندی است كه در آن هسته های بسیار سبك به هم جوش می خورند و یك هسته سنگین تر به وجود می آورند. برای اینكار انرژی فعالسازی فوق العاده زیادی لازم است, اما در عوض انرژی كه در نهایت از آن بدست می آید, بیش از فرایند شكافت می باشد. نمونه این فرایند در بمبهای هیدروژنی صورت می گیرد. انرژی خورشید نیز در اثر انجام واكنش های همجوشی فراوانی است كه در هر لحظه صورت می گیرد.

 

 

 

انرژی خورشیدی از تبدیل هسته های هیدروژن به هلیم حاصل می شود. حسنی كه تامین انرژی از طریق همجوشی دارد این است كه زباله های اتمی كه معزل بزرگی است تولید نمی شود. اما دستگاههای مورد نیاز برای اینكار نیاز به تكنولوژی پیچیده ای دارد و به همین دلیل هنوز در نیروگاهها, استفاده از این انرژی عملی نشده است.

 بمبهای ئیدروژنی، نمونه‌ای از انجام واكنشهای همجوشی هستند. در این فرآیند، از طریق بمباران مواد سبك مناسبی كه به عنوان هدف قرار می‌گیرند، با مثلاْْ دوترونهایی پرانرژی كه از یك شتابدهنده‌ی ذره‌ای پرتاب می‌شوند، هسته‌هایی تولید می‌شوند كه هم از هسته‌های پرتابه‌ها و هم از هسته‌هایی كه هدف قرار گرفته‌اند، سنگین‌ترند. البته در این واكنشها تعدادی ذرات اضافی و مقدار زیادی انرژی نیز آزاد می‌گردد. همجوشی دو ایزوتوپ هیدروژن، دوتریم و تریتیم، امكان فراهم آمدن منابع بزرگی از انرژی را برای مثلاْْ توانگاههای الكتریكی به دست می‌دهد كه البته هنوز دانشمندان موفق به استفاده از آن در این توانگاهها نشده‌اند.

همجوشی چهار پروتون و تبدیل آنها به هسته‌ی هلیم منبع اصلی انرژی   خورشید است. آزاد شدن انرژی زیاد با فرآیند همجوشی بر روی زمین، تاكنون فقط به وسیله‌ی انفجارهای گرما هسته‌ای، از قبیل بمبهای هیدروژنی ممكن بوده است و هنوز دانشمندان نتوانسته‌اند این انرژی را به صورت مهار شده درآورده و استفاده نمایند. یك بمب هیدروژنی، مركب از مخلوطی از  عناصر سبك با یك بمب شكافتی است. ذرات پرانرژی كه به وسیله‌ی واكنش شكافت ایجاد می‌شود، به   عنوان آغازگر واكنش همجوشی به كار می‌آید. انفجار یك بمب شكافتی، دمایی در حدود 7^10 * 5 درجه كلوین تولید می‌كند كه برای ایجاد واكنش همجوشی كافی است. به دنبال آن واكنشهای همجوشی مقادیر عظیمی انرژی آزاد می‌كنند. انرژی آزاد شده‌ی كل بسیار بیشتر از آن خواهد بود كه از بمب شكافتی، به تنهایی، آزاد می‌شود. علاوه بر این، برای اندازه‌ی بمب های شكافتی نوعی حد بالا وجود دارد كه در ماورای آن قدرت تخریبی این بمب ها خیلی بیشتر نمی‌شود ( زیرا ماده‌ی شكافت پذیر اضافی آنها پیش از آنكه بتواند دچار شكافت شود، پراكنده می‌گردد)، اما برای اندازه‌ی سلاحهای هیدروژنی چنین حدی وجود ندارد و بنابراین قدرت تخریب آن محدودیت ندارد.

 

منبع:

http://www.tebyan.net/